شاید کسی در زندگی حقیقی منو با این نوع طرز فکرم که در وبلاگم منعکس می شه نشناسه ؛ ولی حقیقتش اینه که من زندگی رو همونطور که توی داستان هام می نویسم می بینم و قبول دارم . داستانهای من بر گرفته از زندگی واقعی خود من و یا اطرافیانمه . کودک درونی من هیچوقت بزرگ نمی شه ... اون هنوز دنبال کفشیه که برای برگشت به روزای خوب بچه گی ؛ اندازه پاهاش باشه
